ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΜΟΥ ΜΕΓΑΛΗ

 

 

77 Στίχοι: Σάκης Καπίρης Μουσική: Μίμης Χριστόπουλος 1. Λευτέρης Ψιλόπουλος 2. Μανώλης Λιδάκης Αδυναμία μου μεγάλη αρρώστια μου παντοτινή χωρίς εσένα δε θα ζούσα στον κόσμο αυτό ούτε στιγμή χωρίς εσένα δε θα ζούσα στον κόσμο αυτό ούτε στιγμή Αδυναμία μου μεγάλη αρρώστια μου παντοτινή χωρίς εσένα δε θα ζούσα στον κόσμο αυτό ούτε στιγμή χωρίς εσένα δε θα ζούσα στον κόσμο αυτό ούτε στιγμή Αδυναμία μου μεγάλη για μένα δεν υπάρχει άλλη τόσο μεγάλη αδυναμία που δυο καρδιές τις κάνει μία Αδυναμία μου μεγάλη πόνος μου έγινες γλυκός αναπνοή μου και ψυχή μου αστέρι ελπίδα μου και φως αναπνοή μου και ψυχή μου αστέρι ελπίδα μου και φως Αδυναμία μου μεγάλη για μένα δεν υπάρχει άλλη τόσο μεγάλη αδυναμία που δυο καρδιές τις κάνει μία

 

 

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ NTALARAS LIVE CONCERT

 

 

 

 τίχοι: Γιώργος Θέμελης

Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας

Το κοφτερό να πάει βαθιά
στο στήθος μου μαχαίρι
ο πρώτος ήλιος να φανεί
το πρώτο περιστέρι

Στέκει το ρόδο απείραχτο
μπρος στ’ ουρανού τη χάρη
πρώτη ματιά, πρώτο φιλί
στ’ αμάραντο χορτάρι

Μέσα από ήλιους κι ουρανούς
σε βλέπω δακρυσμένη
σαν άστρο που το νότισε
λύπη συννεφιασμένη

Πέλαγα δάση και βουνά
περνώ σαν χελιδόνι
ποιος χωρισμός μας χώρισε
ποια μοίρα μας ενώνει

 

 

Έλλη Πασπαλά, Η ρίζα του Ιεσσαί

 

 

 

Έτσι όπως κάνεις έτσι όπως πας, το δρόμο χάνεις και παραπατάς μη μου ζορίζεσαι πάει βαθιά η ρίζα του Ιεσσαί... Το ευχαριστώ που σου χρωστώ είναι βαθύ, βαθύτερο απ' τον έρωτα κι όμως αυτό το ευχαριστώ δεν έχω βρει τα λόγια να στο πω. Να μην τρομάζεις, μη σταματάς μπρος να κοιτάζεις και να μ' αγαπάς Μην απελπίζεσαι είναι βαθιά η ρίζα του Ιεσσαί... Να μην τρομάζεις να μ' αγαπάς μπρος να κοιτάζεις να μην απελπίζεσαι κι όταν δειλιάζεις και δε τολμάς να μ' αγκαλιάζεις και να προχωράς. Το ευχαριστώ που σου χρωστώ είναι βαθύ, βαθύτερο απ' τον έρωτα το σ' αγαπώ αυτό... Ακόμα ψάχνω τρόπο να στο πω. Το ευχαριστώ που σου χρωστώ είναι βαθύ, βαθύτερο απ' τον έρωτα κι όμως αυτό το ευχαριστώ Δεν έχω βρει το τρόπο να στο πω.

Ο Γλάρος

 

Μια βάρκα ήταν μόνη της σε θάλασσα γαλάζια κι ήτανε κι ένας γλάρος με ολόλευκα φτερά κι όλο την κοντοζύγωνε για να της κάνει νάζια και τις φτερούγες του έβρεχε στα γαλανά νερά Και ζήλεψα τη βάρκα τη μικρή τη χιονάτη που της φιλούσε ο γλάρος το κατάλευκο πανί Και νιώθω σαν βαρκούλα στα γαλάζια τα πλάτη που όλο περιμένει κάποιο γλάρο να φανεί Ένα γεράνι κόκκινο λουλούδισε στη γλάστρα κι ήρθε μια πεταλούδα που πετούσε σαν τρελή Και ποιος να ξέρει άραγε τι του ‘πε η ξελογιάστρα και κείνο εκοκκίνισε ακόμα πιο πολύ Και όλο συλλογιέμαι τα φτερά τ’ ανοιγμένα αλλά το τι να είπαν δεν το βρίσκω, ομολογώ Ποιος άραγε το ξέρει να το πει και σε μένα Ας τ’ άκουγα από σένα κι ας κοκκίνιζα κι εγώ Χθες το φεγγάρι ασήμωσε της λεύκας μας τα φύλλα που στέκονταν ακίνητη εκεί στην ερημιά κι όταν ο Μπάτης φύσηξε της ήρθε ανατριχίλα κι αμέσως τρεμουλιάσανε τα φύλλα τα ασημιά. Και όλο συλλογιέμαι, συλλογιέμαι πως κάτι, Πρέπει να είπε ο Μπάτης μυστικό μες τα κλαδιά Ας τ’ άκουγα από σένα τα λογάκια του Μπάτη, κι ας ένιωθα να τρέμει σαν τα φύλλα η καρδιά

Andre Rieu The Second Walz 2020